Imagin dark Harry część trzecia

Dom był ogromny, ale ilość ludzi wypełniających go zdecydowanie zmniejszała przestrzeń. Nie bardzo miałam ochotę na takie towarzystwo, ale musiałam oderwać się od czarnych myśli. Przywitałam kilku znajomych, nalałam sobie alkoholu i zajęłam miejsce na sofie. I znowu czułam na sobie czyjś wzrok, a mój puls ponownie wzrósł. Czułam, że ten KTOŚ tu jest ...
***
Zaniepokojona błądziłam wzrokiem po pomieszczeniu. Cała masa ludzi zajmowała się zupełnie typowymi imprezowymi czynnościami. Nie zauważałam nikogo patrzącego na mnie. Starałam się rozluźnić i zapomnieć o swoich urojeniach. Kiedy tylko udało mi się zając dobrą zabawą, mój wzrok przykuły czerwone Jordany wśród setki innych butów. Te same obuwie nosił mężczyzna z autobusu. Moje źrenice natychmiast się rozszerzyły. Przełknęłam ślinę i ze strachem podniosłam spojrzenie na twarz właściciela butów. Był to zaskakująco przystojny blondyn z postawionymi do góry włosami. Miał niebieskie oczy i zniewalający uśmiech. Wydawał się być na prawdę miłym, zabawnym facetem. Nie wyglądał na psychopatę. Rozmawiał z grupką innych osobników płci męskiej i wydawał się czerpać z tego radość. Jego wzrok niespodziewanie przeniósł się na mnie, a uśmiech lekko się przetarł, aby zaraz wrócić jednak z innym wyrazem. Wtem zrozumiałam, że bezczelnie go obserwuję i sama zachowuję się jak nawiedzona. Oderwałam od niego oczy i poszłam po dolewkę drinka. W kuchni znalazłam to czego potrzebowałam. Uzupełniłam swoją szklankę niemal całkowicie, kiedy na mych biodrach spoczęły spore, męskie dłonie. Zamarłam, a moje serce zatrzymało się na sekundę. Przeszedł mnie dreszcz, pozostawiając po sobie gęsią skórkę. Niby nie był to znaczący i śmiercionośny akt, lecz intuicja podpowiadała mi, że nie wyniknie z tego nic dobrego. Odwróciłam się, aby przed sobą ujrzeć postać tajemniczego blondyna. Wydawał się o wiele niższy niż rzeczywiście był. Myślałam, że jest mojego wzrostu, lecz okazało się, że dzieliła nas około 10 centymetrowa różnica i spora masowa rozbieżność, która wcale nie działała na moją korzyść. Skrzywiłam się niezadowolona i zdjęłam ze swojego ciała ręce ucieszonego chłopaka.
- Jestem Niall - przedstawił się, opierając ręce na blacie.
- I jesteś nachalny - parsknęłam jak najodważniej potrafiłam i odepchnęłam go dalej. Zabrałam swój drink i wyszłam z kuchni. Mimo, iż pozbyłam się tego zboka, to wciąż nie opuściło mnie to przeczucie. Wyszłam na ogród, aby ochłonąć. Kolejny tłum osób bawił się na dworze, nie zwracając uwagi na wszystko inne. Postanowiłam oddalić się od hałasu i jednak przejść przed dom. Stałam spokojnie, popijając alkohol, który swoją drogą smakował inaczej. Spojrzałam w górę, podziwiając bezchmurne niebo, pokryte przez gwiazdy. Po kilku kolejnych łykach wszystko dookoła zaczęło się kręcić, a mi zrobiło się nie dobrze. Złapałam się za głowę i postanowiłam ruszyć w kierunku domu, aby znaleźć Liam'a i poprosić o pomoc. Jednak drink zaszkodził mi na tyle, abym poszła nie w tą stronę co zamierzałam. Zmierzałam ku ulicy, nie mogąc się zatrzymać, myślę, że nie miałam już nad sobą kontroli. Czułam, że moje nogi się uginają. Już prawie wylądowałam na ziemi, kiedy ktoś mnie złapał jak na ćwiczeniach teatralnych. W oczy zaświeciły mi dwa samochodowe reflektory, które na szczęście szybko zgasły. Nie zmieniając pozycji, obserwowałam jak muskularna męska sylwetka zbliża się do mnie.
- Dzięki Horan - odezwał się tajemniczy mężczyzna...

   Ostatnie co pamiętam z tamtego wieczoru to to, iż zostałam odebrana przez nieznajomego i zaniesiona do samochodu.


   Obudziłam się z ogromnym bólem głowy i każdej innej części ciała. Przez chwilę nie byłam w stanie się ruszyć, a jedyne co widziałam to biały sufit. Po kilku dobrych minutach zebrałam się w sobie i podniosłam. Natychmiast otrzeźwiałam kiedy ujrzałam otoczenie. To na pewno nie był ani mój ani pokój Liam'a. Znajdowałam się w obcym pomieszczeniu. Ściany były szaro- białe, tak samo jak meble i inne bzdety w owym pokoju. Pościel wydawała się śnieżnobiała, a wszystko dookoła wyklarowane jak na wizytę królowej. Okna, choć piękne, były zastawione kratami, a ja zaczęłam wierzyć, iż trafiłam do szpitala psychiatrycznego za głupie zwidy. Udało mi się wstać i złapać równowagę. Znalazłam pełną garderobę, łazienkę i mały salonik. Jedne drzwi zostały zamknięte na klucz. Jak się domyśliłam były to te, które miały wyprowadzić mnie na zewnątrz, abym mogła dowiedzieć się gdzie jestem. Wyjrzałam przez okno, lecz tam zobaczyłam tylko drzewa. Ogarnął mnie strach i te durne złe przeczucie. Szarpałam się z zakluczonymi drzwiami, lecz nie zamek nie dawał za wygraną. Usiadłam więc na łóżku cicho łkając. Po jakimś czasie usłyszałam głośne, lecz powolne kroki. TA osoba zatrzymała się przed zablokowanymi drzwiami, a po chwili do zamka trafił klucz, który został przekręcony trzy razy. Wrota powoli się otworzyły, a zza nich wyłoniła się mierząca 190 postać muskularnego mężczyzny z tatuażami. Przełknęłam głośno ślinę, a gul stanął mi na stałe w gardle ...







Helloł! Wierzcie w to lub nie, ale nareszcie mam internet i postaram się w miarę regularnie pisać :) Wybaczcie za wszystko, ale poważnie miałam z tym kłopoty :'( Nadal nie będę pisała tak systematycznie jak kiedyś, bo jednak są wakacje i wyjeżdżam w parę miejsc :) Poza tym nowa szkoła nadchodzi, gdyż high school i te sprawy i będzie dużo na głowie :D Jednak spokojnie - nie zostawię kompletnie bloga i mam nadzieję, że Wy też nie <3 Myślę o założeniu ff na Wattpadzie, ale nie wiem jak będzie z czasem ;) Co o tym Myślicie? <3 Piszcie ;) Jakby co będę dawała znać :D
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*
P.S. Mam nadzieję, że część się spodoba :)

Little Sweet Angel 81

Dobrze wiedziałam, że dziadek ma rację, ale wciąż miałam obawy. Postanowiłam jednak się przemóc i spróbować ...
***
Przez moment obserwowałam akcję rozgrywającą się na ulicy, aż w końcu byłam gotowa wrócić do środka. Weszłam do kuchni, aby napić się wody. Wszyscy inni przebywali w salonie, tocząc zaciętą konwersację.
- Michelle - ponownie dotarł do mnie szept. Wystraszona rozejrzałam się po pomieszczeniu. - Powiedz mu prawdę, całą prawdę - kazał głos. Dreszcz przeszedł przez mój kręgosłup. Westchnęłam i udałam się do centrum domu. Dyskretnie poprosiłam Harry'ego na stronę. Zaprowadziłam go do mojego pokoju. Usiadł na łóżko, a ja zakluczyłam drzwi. Usiadłam blisko zielonookiego.
- Przepraszam - odezwałam się, splatając nasze dłonie. - Wczoraj nocowałam u Calum'a i schowałam się pod łóżkiem w gościnnym, kiedy przyszedłeś. Nie chciałam żebyś wiedział, że cię okłamałam... Od początku wiedziałam, że nie będę spała u Emmy ani w domu. Chciałam być sama, a napatoczył się Hood. Zwyczajnie nie chciałam cię stresować... Tyle dla mnie zrobiłeś. Od początku mnie wspierasz i straciłeś na mnie tyle czasu, a ja po prostu mam przez to poczucie winy. Tyle mi dajesz, a mi się wydaje, że nigdy nie będę w stanie się ci odwdzięczyć. To sprowadza mnie do kłamstw, które mają odratować cię od kolejnego wysłuchiwania moich żalów - wyjaśniłam smutno.
- Jesteś najważniejszą kobietką w moim życiu, rozumiesz? Będę przy tobie na dobre i na złe, nie ważne co. Nie żałuję ani sekundy spędzonej u twojego boku i dziękuję Bogu, że natrafiłem na ciebie. Nie chcę, abyś cierpiała, a zwłaszcza w samotności. I to ja nie będę w stanie odpłacić ci za to jak wiele szczęścia wniosłaś w moje życie, słoneczko - złapał za mój podbródek i, patrząc mi prosto w oczy, ucałował me usta. Uśmiechnęłam się przez pocałunek. Ogromny kamień spadł mi z serca, a atmosfera natychmiast stała się lżejsza.
- Dziękuję - wtuliłam się w chłopaka.
- To ja ci dziękuję - szepnął. - No i oczywiście wiedziałem, że jesteś u Cal'a - rzekł lekko rozbawiony.
- Jak to? - zdziwiona, oderwałam się od bruneta.
- Napisał do mnie w nocy, abym się nie martwił - przyznał.
- A to kłamca! - prychnęłam.
- Przyganiał kocioł... - zanim dokończył, zasłoniłam mu usta dłonią. Ten szybko odebrał mi władzę i przewrócił mnie na plecy. Zawisł nade mną, opierając się na rękach umieszczonych zaraz za moimi ramionami.
- Naprawdę nie przeszkadza to ile mam problemów i z jaką siłą wraca do mnie niewyklarowana przeszłość? Nie odrzuca cię to? - zapytałam.
- W życiu. Może to zabrzmi egoistycznie i zupełnie płytko lub powierzchownie, ale dzięki temu rozumiem jak bardzo mi na tobie zależy i co jesteśmy w stanie wspólnie zrobić - wyznał. Uśmiechnęłam się szczerze z ulgą. Wpiłam się w jego usta, momentalnie potrzebując czegoś więcej. Wplotłam palce w loki Styles'a, przyciągając go bliżej. Początkowo wydał się zaskoczony moim zachowaniem. Sama nie wierzyłam, że nagle obudziło się we mnie takie pożądanie. Nie spodziewałam się, że w tak dramatycznych chwilach byłam choćby w stanie pomyśleć o sprawach łóżkowych. Przygryzłam jego dolną wargę, po chwili delikatnie ją oblizując. Władały mną niesamowicie silne emocje. Przepełniła mnie miłość i chęć bliskości. Wydałam z siebie cichy jęk, kiedy poczułam wykończoną malinkę na mojej szyi. Dłonie zielonookiego błądziły po moim ciele. Szczerze? Nie robiliśmy tego strasznie długo. Zdecydowanie ze względu na moje zdrowie, jak i wieczne problemy. Cholernie mi tego brakowało. Pragnęłam tej bliskości. Ściągnęłam z torsu bruneta koszulkę. - Jesteś pew...? - zatrzymał się na moment.
- Jak niczego na świecie - przerwałam. Od razu złączyłam nasze usta.

* Oczami Luke'a
Właśnie wracałem z salonu, kiedy przechodząc obok sypialni Michelle, usłyszałem jej głos. Wiedziałem co musiało rozgrywać się za ścianą, ale nadal nie wierzyłem. Nie chodziło o wybrany moment, bo nie należało to do mojego interesu. Mówię tu bardziej o miejscu, gdzie jej cała rodzina była w stanie usłyszeć jej jęki rozkoszy. Przyznam, że robiło mi się niedobrze na myśl o tym co moja mała siostrzyczka wyrabia. Jednak jestem jej bratem, prawda? To chyba zwyczajna braterska reakcja? Westchnąłem i wróciłem do salonu, aby w razie wypadku zatrzymać kogokolwiek, udającego się na górę. Po ponad godzinie, zjawiła się para.

* Oczami Harry'ego
Przyznam, że nie spodziewałem się tego po Michelle. Kto by pomyślał, że wybierze taki moment. Nie ukrywam, że niespecjalnie podobał mi się ten dobór chwili, lecz dałem upust emocjom. Michelle wzbudzała we mnie tak silne uczucia, że nie byłem w stanie się jej oprzeć. Należałem do niej.
Dodam, że był to najbardziej wypełniony pasją i pożądaniem stosunek, jaki odbyliśmy - czysta miłość.
Kiedy byliśmy już gotowi, udaliśmy się do salonu. Niall'a oraz Tatian'y już nie było. Podobnie zniknęły ciotki Michi oraz dziadkowie blondynki. W salonie siedział tylko brat i ojciec dziewczyny. Było już późno- dochodziła 21.30.
- Michelle? - odezwał się Luke.
- Tak? - spojrzała na chłopaka.
- Dostałaś kilka sms'ów od kiedy nie odebrałaś paru telefonów - poinformował siostrę. Michi szepnęła ciche "dziękuję" i złapała za komórkę. Jej mina zmieniała się kilka razy. Jednak zakończyła z niemożliwym do odczytania. Wyglądała na zamyśloną i oddaloną od rzeczywistości.

* Oczami Michelle
Te wiadomości wprawiły mnie w kompletne zakłopotanie. Nie wiedziałam już w co wierzyć, czego słuchać i jak postępować. Byłam pewna, że wariuję. Natychmiast zajęłam sprawą myśli...



Hello! It's me, I was wondering if after all this you should like to meet ;) No to jestem z rozdziałem, którym mam nadzieję się spodoba :3 Wiem, że nie jest jakiś niesamowity i sama treść jest dosyć dziwna, ale fabuła dopiero teraz zacznie się komplikować, a być może z drugiej klarować ;) Jeżeli macie swoje podejrzenia na temat akcji - dzielcie się ze mną! Chcę wiedzieć co myślicie o historii ;3
Tęskniłam za Wami! :D
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*

Long time apart ;(

Hey,
Dawno mnie tu nie było :'( Kurcze! Tęsknię za Wami i za pisaniem na blog'u. Dzisiaj przybyłam do strefy Wi-fi, tak więc będę miała możliwość napisania czegoś w najbliższe dni :3
Odwiedzajcie stronę <3 Mam nadzieję, że nie wyszłam z wprawy i coś z tego mojego mini powrotu wyjdzie ;) Pamiętajcie, że tak naprawdę naprawdę wracam w lipcu, kiedy wróci do mnie net :3
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*

One Year

* (Call) *
- Tak?
- Z... Zayn?
- Tak. Kto mówi?
- Trochę minęło czasu, ale nie wiedziałem, że zapomnisz jak brzmię.
- Louis... Ja...
- Dzwonimy, żeby pogratulować Ci wydania albumu * Zayn smiles with tears in his eyes)*
- My? Chłopcy są z tobą?
- W zasadzie to tak... Jestem sam z Freedie'm.
- Lou... Cholernie za tobą tęskniłem. Tak wiele się zmieniło przez ten rok...
- Wiem Zayn, wiem. Ja też. *(Lou cries)*
- Masz dziecko... I wszystko jest już inne.
- Dokładnie. Szybko dorosłem *(both laughs touched of how many things have changed)*
- Okropnie czuję się z tym, że tyle mnie ominęło.
- Nie wspominając o mnie... Stary ty przecież wydałeś już album i nagrałeś klip.U ciebie też się sporo działo.
- To prawda...
- Wiesz, musimy się zobaczyć razem. W piątkę.
- Zgadzam się.
- Tęskniłem bracie.
- Tęskniłem Lou...
















*(Tweet)*
Liam: Gratulacje bracie @ZaynMalik
Zayn: Dziękuję @LiamPayne To wiele dla mnie znaczy
Liam: Świetny album!!
Zayn: Wasz także.
Liam: Na naszym czegoś brakuje...

Zayn: Na moim też!

Liam: Czego?
Zayn: Waszych nazwisk na okładce...
Liam: ...
Zayn: Tęskniłem.
Liam: Tęskniłem przez rok.
Zayn: Rok.



*(sms)*
H: Dobra robota! Gratuluję. H. xx
Z: Harry... Myślałem, że nadal jesteś wściekły.
H: W ogóle nie byłem.
Z: ???
H: Zwyczajnie było i jest mi cholernie przykro.
Z: Harry...
H: Od początku byłeś z nami. Nie mogę przeżyć tego od środka.
Z: :(
H: Byliśmy w tym razem i z dnia na dzień straciliśmy cię z oczu.
Z: Przepraszam.
H: Ale wiesz co?
Z: Co?
H: Ani na chwilę nie przestałeś być częścią nas... Nadal jesteś 1/5 One Direction.
H: Ale teraz my to dwa różne kierunki ;D

Z: -.- Zepsułeś tak miłe słowa tym żartem.

Z: Ale jesteś Harry, więc... Za to cię kocham bracie...
H: Pamiętaj, że Harry czuwa ;D
Z: --.-- Cały czas to robisz.
H: Pamiętaj, że zawsze będziesz naszym bratem.
Z: Pamiętam i kiedyś... Na pewno... Jeszcze wyjdziemy wspólnie na scenę.
H: Tęskniliśmy.
H: Ja tęskniłem...
Z: Ja też Hazz, ja też...




*(party)*
*Zayn sees Niall in front of the club*
- Niall?!
- Cześć. *tears in both's eyes*
- Co ty tu robisz?
- Słyszałem, że tu będziesz świętować wydanie albumu i postanowiłem wpaść i pogratulować ci. *Horan shows his beautiful smile*
- Dziękuję Niall. *Zayn also smiles*
- Miłej zabawy. *Nialler walks by Zayn*
- Niall? *turns around*
- Tak?
- Spotkamy się któregoś razu? *They're both quiet for some time*
- To byłoby miłe... Po roku bracie. Nie wiedziałem, że tak bardzo się nie znamy.
- Nie rozumiem...
- Myślałem, że łączy nas braterska więź, a ty zwyczajnie odszedłeś i po cholernym roku postanowiłeś zapytać czy się spotkamy. *quiet* Cóż... Do zobaczenia wkrótce. Błędy da się naprawić. * Niall smiles * Powodzenia.
- Tęskniłem.
- Ja też. *Niall walkes away*

Come on, skinny love, just last the year

Pour a little salt, we were never here

My, my, my, my, my, my, my, my

Staring at the sink of blood and crushed veneer

I told my love to wreck it all

Cut out all the ropes and let me fall

My, my, my, my, my, my, my, my

Right at the moment this order's tall

And I told you to be patient

And I told you to be fine

And I told you to be balanced

And I told you to be kind

And in the morning, I'll be with you

But it will be a different kind

'Cause I'll be holding all the tickets

And you'll be owning all the fines

Come on, skinny love what happened here

Suckle on the hope in lite brassiere

My, my, my, my, my, my, my, my

Sullen load is full, so slow on the split

And I told you to be patient

And I told you to be fine

And I told you to be balanced

And I told you to be kind

And now all your love is wasted

Then who the hell was I?

'Cause now I'm breaking at the bridges

And at the end of all your lies

Who will love you?

Who will fight?

And who will fall far behind?

Come on, skinny love

My, my, my, my, my, my, my, my

My, my, my, my, my, my, my, my

Hejka! Dzisiaj wyjątkowo wpadłam z wyjątkowym postem :) Wszyscy wiedzą który dzisiaj (25.03.2016r. - dla tych, którzy NIE wiedzią) i dlaczego to właśnie dzisiaj tu piszę (rocznica odejścia Zayn'a i wydanie jego pierwszego albumu - dla tych, którzy NIE wiedzą) ... Jak spędzacie ten dzień? Ja oderwałam nieco myśli od tej rocznicy, bo w sumie przygotowania do świąt idą pełną parą, ale jednak wciąż mam to gdzieś z tyłu głowy i łzy same napływają mi do oczu... To ciężki dzień i nie wykluczam nocnego lamentu, ale chyba każda directioner przeżywa ten dzień ;) na swój sposób :D Jak się podoba album? Ja jeszcze całego nie przesłuchałam, ale to co już usłyszałam opiszę jednym słowem - ZAJEBISTE <3 Uwielbiam twórczość Zayn'a i cieszę się, że jest szczęśliwy ^^ Mam nadzieję, że post nie taki zły i da radę czytać ;)
Kocham was!! <<33
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*
Piosenka: Skinny Love - Birdy

Poważne

Witajcie Kochani :)
Tak więc zawalam po całej linii w tym roku i wiem o tym. Zapewne mało kto wierzy, że w XXI wieku ktoś może zwyczajnie nie mieć internetu i funkcjonować. Jednak oto jestem. Nie mam internetu na laptopie, który nareszcie wrócił, jednak bez możliwości połączenia się z internetem, nie mam komórki, ponieważ ją zepsułam, więc nie mam nawet jak zaglądać tu pisząc na nim. Łapię się każdego źródła, aby tu zajrzeć, ale niestety nie zawsze mogę i mam możliwość.
Po za brakiem możliwości do pisania, brak mi też czasu, lecz to błaha sprawa w porównaniu do braku internetu. Wiecie, egzaminy gimnazjalne, nauka, wybór szkoły, konkursy, zapisy, obowiązki i przede wszystkim stres. Wszystko składa się w jedno - chaos, którego nie mogę ogarnąć :( Przyznam Wam szczerze, że od miesiąca nie przeczytałam ani strony żadnej książki z braku czasu, a dla mnie to coś niepojętego!
Wybaczcie za moją nieobowiązkowość oraz nieprofesjonalność, ale zwyczajnie nie mam warunków do pisania tego bloga, nie wspominając o drugim...
Niniejszym chciałam oznajmić, że oficjalnie wrócę w najprawdopodobniej w czerwcu, a do tego czasu wyrywkowo będą pojawiały się pojedyncze posty.
Przepraszam Was serdecznie i mam nadzieję, że nie odejdziecie.
Kocham was xx

P.s. Nie mam także możliwości czytania waszych blogów (zwracam się tu do mojej ukochanej Ewci :) ), ale kiedy tylko dopadnę się połączenia, obiecuję, że przeczytam wszystkie zaległości od deski do deski ;)

Imagine Louis cz.3

- Przechodziłam obok twojej sypialni w nocy, kiedy szłam po wodę, wtedy usłyszałam twój głos. Postanowiłam wejść. Położyłam się obok i słuchałam jak bardzo cię podniecam - zaśmiała się. Moje policzki zaczęły czerwienieć. Wiedziałem, że nie kłamie. I to właśnie było najgorsze ...

***

       - Posłuchaj, to nie jest tak, że... - zacząłem.

- Spokojnie, nie musisz się mi tłumaczyć. Rozumiem, że to tylko sen - postanowiła mnie oszczędzić. Dzięki Bogu nie była taka jak Elizabeth. - Ale z tym o tobie i matce to poważnie mówię - przyznała. 

- Wiem - odparłem. I tak znała już prawdę, dlatego na nic były moje tłumaczenia. Miałem szczerą nadzieję, że w jakiś sposób pomoże mi się pozbyć natarczywej narzeczonej. - Cholernie nie chcę się z nią żenić, ale tak samo nie wiem jak jej to powiedzieć... Jak w ogóle rozstać się z nią w taki sposób, aby jej nie skrzywdzić - wyrecytowałem, zatrzymując samochód na tylnym parkingu butiku. 

- Wiesz... Na pewno powinieneś zrobić to jak najszybciej, choćby dzisiaj. Powiedz jej prawdę, po prostu. Być może złamiesz jej serce, ale jest silna i sobie z tym poradzi. Po za tym powinna znaleźć sobie kogoś kto poważnie będzie ją kochał i z kim zestarzeje się już do reszty, cholera. Ty ledwo skończysz 40 lat, a ona już o lasce będzie chodziła, więc... Dacie radę. Może przyjaźń będzie dobrym rozwiązaniem? Lou musisz to jakoś zakończyć - powiedziała pełna ekspresji i przekonania, co mnie zdziwiło, gdyż brzmiała jakby na prawdę zależało jej na naszym rozstaniu. Wydając ostatnie zdanie ułożyła rękę wysoko na moim udzie. Przeszedł mnie przyjemny dreszcz, ciepło rozlało się po moim ciele. Zerknąłem na delikatną dłoń dziewczyny, kolejno na jej śliczną twarz, która była tak bardzo blisko mojej. Jej piękne oczy wypełnione były pożądaniem, a postawa świadczyła o potrzebie dotyku. Nagle zawładnęła mną ogromna potrzeba bliskości. Zanim zdążyłem pomyśleć nasze usta już zostały złączone. Wplątała palce w moje włosy i przeniosła ciało na moje kolana. Błądziłem dłońmi po jej plecach i w niższych partiach mojego ciała. Nasze języki toczyły ze sobą ciągłą walkę o dominacje. Czułem się tak dobrze, robiąc tą złą rzecz... Nie chciałem przestawać mimo uczuć Lizbeth, choć wiedziałem jak jest to okrutne.

      Wróciliśmy do domu i doszło do tego. Zrobiłem to z córką mojej narzeczonej i to w naszym łóżku. To było tak bezduszne, ale tak przyjemne zarazem, że sam nie wiedziałem czy w końcu tego żałuję. 

Jeszcze nigdy nie czułem się tak jak przy (T.I), była idealna. 

- Lou - odezwała się. - Bo... To był mój pierwszy raz - rzekła. Moje serce na moment się zatrzymało. Spojrzałem na nią zszokowany. Jej twarz wyrażała powagę, co jeszcze bardziej mnie zmartwiło.

- Słucham? - wydusiłem.

- Jeszcze dwie godziny temu byłam dziewicą - potwierdziła swoje wcześniejsze słowa.

- Żartujesz? - dopytywałem. 

- Nie Lou, mówię zupełnie poważnie - powiedziała zawstydzona.

- Boże, (T.I) ja nie wiedziałem. Przepraszam - wydukałem.

- Za co? Nie żałuję tego co się stało ani trochę - zapewniała mnie.

- Co my teraz zrobimy z tym wszystkim? - westchnąłem.

- Tak jak mówiłam, będziesz szczery z matką i tyle. Pomachasz jej na do widzenia i wyjedziesz - powtórzyła. - Ja wrócę do Australii i 'the end' - zaśmiała się. Zdezorientowany obserwowałem jak dziewczyna udaje się do łazienki. 

      Byłem pewien, że będzie chciała mnie przy sobie zatrzymać. Że po tym co się stało i w jakich okolicznościach, będzie chciała być ze mną. Jak się okazuje (T.I) była inna. Dla niej to nic nie znaczyło. W pewnym sensie dla mnie też nie było to coś na czym mogłoby zakończyć się moje życie, ale chyba ten pierwszy raz coś znaczy. Prawda? Być może nie rozumiem kobiet i najwyraźniej nigdy się to nie stanie. 

- Louis nie uwierzysz! Gabb załatwił nam gołębie na wyjście z koś... - do kuchni wparowała rozradowana Lizbeth. Jednak, gdy zauważyła moją srogą minę, zamilkła. 

- Musimy porozmawiać - odezwałem się.

- Słucham - usiadła przy stole, zaraz naprzeciw mnie. 

- ... - wyjaśniłem jej wszystko po kolei. W między czasie zdążyła się już rozpłakać, co wcale nie ułatwiało mi zadania. - ... Uważam, więc, że powinniśmy się rozstać na stałe - skończyłem. 

- Nienawidzę cię! I cholernie cieszę się, że to koniec i nie muszę użerać się z takim kłamcą i manipulatorem! - krzyknęła. Jej słowa były bolesne, ale zasłużone. 

    I kiedy wszystko miało się już skończyć i wszystko miało być już dobrze, jak zawsze coś musiało to wszystko zepsuć...

S.H.I.T.

Hejooł! Obecna! :) Długo mnie nie było wiem :'( Ale dzisiaj jestem z postem, który mam nadzieję, nie jest aż taki zły ;)  ;) Kocham WAS ! <3

Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*

Imagine Liam

LEE456: Cześć :) 

ME: Hej ?

 ME: Znamy się?

LEE456: Nie :'D 

ME: Okej ... 

LEE456: Spokojnie, nie jestem jakimś pedofilem czy coś ;)

ME: Uff... A już się bałam ;) No to jak masz na imię Lee?

LEE456: Liam :D A ty? 

ME: (T.I) 

LEE456: Wow! Ładne imię dla ładnej dziewczyny ;)

ME: Przestań, bo jednak wezmę cię za tego pedofila xd

LEE456: Cóż, podobasz mi się - to fakt, ale chyba nie jestem na tyle stary i zboczony, żeby być pedofilem!

ME: Ile masz lat? 

LEE456: 23, będzie w sierpniu ;)

ME: Hmm... Ja skończę 21 w grudniu, więc nie wiem, nie wiem ;D

LEE456: No to może i zostanę tym pedofilem dla ciebie ;)

ME: Nie trzeba zostawać pedofilem ;D

LEE456: A więc co trzeba? xD

ME: No zależy co chcesz osiągnąć ;)

LEE456: Powiedzmy chcę zaprosić cię na imprezę :)

ME: Cóż... Chyba trzeba zapytać xd

LEE456: (T.I) pójdziesz ze mną na imprezę do mojej przyjaciółki Danielle? Ta sobota

ME: No nie wiem, nie znam cię pedofilu ;)

LEE456: To może umówimy się jutro na kawę w  ' La Cafe?

ME: Dobra :) 16.30?

LEE456: Pasuje :)

***

- Witaj 

- Cześć Lee 

- Miło cię poznać! W realu jesteś jeszcze piękniejsza 

- Emm... Dziękuję, ale skąd wiedziałeś jak wyglądam... Na naszym chacie nie ma zdjęć profilowych 

- Pod informacjami masz link do swojego instagrama 

- Hahahaha, no tak. Głupia ja

- Czym się zajmujesz? 

- Studiuje i pracuje w dużej firmie... Takie tam. A ty?

- Właściwie jestem handlowcem 

- O! Jakim towarem? 

- Głównie zagranicznym... No właśnie! Masz ciekawy akcent, skąd jesteś?

- Z Polski. Przyjechałam do Londynu kiedy miałam 19 lat

- Byłem tam kilka razy. Mam tam wspólników 

- Naprawdę? I jak ci się tam podoba?

- Piękny kraj, wspaniałe kobiety, udane interesy

- Dość nietypowe streszczenie, ale miłe nie powiem 

- A tobie jak się tutaj podoba?

- Na pewno żyje się łatwiej, a mężczyźni tutaj to wyjątkowo przystojni dżentelmeni 

- Nie wszyscy

- No ty do nich należysz

- Po czym wnioskujesz, że jestem dżentelmenem? 

- Czuję to 

- Niezbyt jasna odpowiedź 

- To znaczy?

- Przeczucia mogą, że tak powiem mylić, a ty wydajesz się pewna

- Ufam sobie

- A innym?

- Przeważnie

- To niezbyt odpowiedzialne

- Żyje się tylko raz. Tobie ufam, wzbudzasz we mnie to uczucie

- Pozory mogą mylić

- Powtarzam: ufam sobie

***

LEE456: Jak ci się dzisiaj podobało? Nie jestem pedofilem?

ME: Chyba nie ;) Było bardzo miło, mam nadzieję, że kiedyś to powtórzymy ;D

LEE456: To widzimy się jutro na tej imprezie? Podjadę po ciebie, tylko podaj adres ;)

ME: Tak tak, ale nie wiem czy już mogę podać ci mój adres

LEE456: Przecież w kawiarni byłaś taka pewna swojej "ufności" co do mnie, więc w czym problem? Nie jestem pedofilem xD haha 

ME: W sumie masz rację... No to podjedź o 19.45 na A21 Street 56

LEE456: Załatwione ;) 

***

- Podoba ci się tutaj? 

- Bardzo! Fajna muzyka i klimat 

- Cieszę się, ale czy możemy wyjść na chwilę? Muszę nabrać trochę powietrza, bo nie za bardzo czuję się w takim natłoku osób 

- Jasne, chodź 

- Od razu lepiej... Podjedźmy do auta, w bagażniku mam kurtkę, a ty się nie ubrałaś. Przynajmniej się ogrzejesz

- Okej, dzięki za troskę hahahaha

- Nie ma problemu

- Co ty robisz?! Pomocy! Wypuść mnie stąd! Pomocy! Niech mi ktoś pomoże! 

***

- 20 letnia polka za 80 000 funtów po raz pierwszy! Po raz drugi! Sprzedana! Gratulujemy panu z numerem 3! 

***

- Nawet ładna 456

- Dzięki szefie, dawno nie wstawiłem na aukcję tak ładnej. Ale też nie tak ufnej 

- Liam, Liam ... Synu, zawsze wiedziałem, że będzie z ciebie dobry handlarz 

Hejka! To znów ja! Mam nadzieję, że się spodoba :D To chyba ostatni post jak na razie ;) Nic nie obiecuję, bo nie wiem kiedy następny :) Taki trochę inny ten imagin, ale mam nadzieję, że zrozumiecie ;D

Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*

Uninhabited 13

- Wchodzisz? - zapytał rozradowany.

- Harry, bo ja chyba ... - zawstydzona dukałam, modląc się w duchu o pomoc. Nie mogłam wykrztusić słowa. Przypuszczałam, że nie skończy się to dobrze ...

***

- Jeżeli nie jesteś gotowa, to zrozumiem - przerwał mi troskliwym głosem. Spojrzałam w jego, przepełnione niewinnością oraz ciepłem, oczy i podjęłam decyzję. Postanowiłam w końcu komuś zaufać. Nie mogłam więcej żyć w wiecznym wstydzie i wycofaniu - dusiłam się. 

- Nie - rzekłam. Szybko podniosłam koszulkę i rzuciłam na piasek. Zaraz później zsunęłam z siebie czarne spodenki. Pozostałam jedynie w białej, koronkowej bieliźnie. Rozpuściłam włosy i pomierzwiłam je, aby się nie splątały do reszty. Wypuściłam powietrze z płuc, zanim spojrzałam na Harry'ego. OWSZEM, bałam się jak cholera to zrobić, ale w końcu się zdecydowałam, a odwrotu raczej już nie było. Mógł poprosić mnie o założenie ubrań lub mógł skrzywić się w obrzydzeniu. Jedak gdzieś w środku miałam nadzieję, że tak się nie stanie i będzie miał skrupuły do przemilczenia mojego ohydnego ciała. Gdy zerknęłam na jego reakcję z wahaniem wypisanym na twarzy, stało się coś czego się nie spodziewałam. Uważnie skanował moją, niemal, nagość, przygryzając dolą wargę w zdumieniu. Przez chwilę myślałam, że żartuje sobie ze mnie, na skutek czego na moich policzkach poczułam palące rumieńce. Jednak, gdy luknęłam nieco niżej, jego "kumpel" przekonał mnie co do zadowolenia z mojego widoku. Dość sporego "zadowolenia". Delikatnie uśmiechnęłam się do samej siebie. - Woda nie za zimna? - zapytałam. Natychmiast oderwał wzrok od moich kształtów i nasze oczy się spotkały. Zarumienił się lekko i odkaszlnął, aby jego głos nabrał głębokości. 

- Nie, nie... Możesz wejść spokojnie - odpowiedział troskliwie. Ruszyłam, więc w jego kierunku. 

- Zimna! - pisknęłam niezadowolona, stając tuż obok bruneta. Moje ramie stykało się z jego prawym bicepsem. 

- Hmm... Może po prostu to mi zrobiło się gorąco - spojrzał na mnie, oblizując wargi ze znaczącym uśmiechem. Spuściłam głowę zawstydzona jego słowami. - Ale skoro tobie jest zimno, to trzeba cię rozgrzać - zaśmiał się. Skrzywiłam się z pytającą miną.

- O czym ty mówisz? - wydukałam. Rechocząc, szybko wepchnął mnie do oceanu. Właściwie to pociągnął za sobą. - To miało mnie rozgrzać? - zachichotałam.

- Może rozbawić - wzruszył ramionami. Znaleźliśmy się w pozycji takiej jak na plaży tego samego dnia. Tym razem zaś czułam się zdecydowanie bardziej komfortowo. 

- Chyba się udało - przyznałam.

- Bo jestem w tym niezaprzeczalnym mistrzem - zażartował.

- Nie wątpię - odparłam. - To jaki przewidujesz ciąg dalszy? 

- Jestem komikiem nie magikiem, ale jak na mój instynkt, to wydarzy się właśnie TO - powiedział podnosząc mnie dokładnie jak w filmie "Dirty Dancing", w scenie z prób w jeziorze. 

- Oryginalne - wydusiłam. - Puść mnie - nakazałam.

- Wedle życzenia - wykonał moje polecenie, ale oczywiście tak, abym wylądowała ustami kilka milimetrów od jego. Mimo większego poczucia luzu, nie chciałam aby doszło do pocałunku, tym bardziej czegoś więcej. Zwyczajnie nie chciałam. Znałam tego chłopaka jedynie z tego jak zachowywał się, gdy byliśmy we dwoje. Nie miałam pewności czy zachowywałby się tak, gdybyśmy przebywali w centrum Nowego Jorku. Szybko uniknęłam jego "ataku", podtapiając go delikatnie. Szybko oddaliłam się od zielonookiego. Ten zaczął mnie gonić i rozpoczęła się zabawa w tak zwanego "kotka i myszkę". Wszystko było dobrze dopóki nie natrafiłam na jakiś głęboki dół przy dnie. Czułam jakby coś wciągało mnie do głębin, ale natychmiastowo się wynurzyłam. Hazz od razu odciągnął mnie z tamtego miejsca. Sprawnie owinęłam nogi wokół jego bioder i przerażona ułożyłam głowę na jego ramieniu, otulając go rękoma. Cała się trzęsłam na samą myśl, co mogło się wydarzyć. - Spokojnie księżniczko, spokojnie - kojącym głosem starał się podtrzymać mnie na duchu. Emanowało z niego tak pociągające ciepło. Zabrałam głowę z jego barku i spojrzałam mu w oczy. Coś mnie podkusiło i po prostu złączyłam nasze usta z delikatnością, łamiąc tym moje wszystkie zasady. Jednak jego rozgrzane wargi idealnie pasowały do moich, oddając każdy jeden pocałunek. Czułam się idealnie, zupełnie jak w bajce. Dokładnie tak to sobie wyobrażałam. Nie wydawał się zaskoczony, był dosłownie mniej zdziwiony niż ja. Jednak emanował pożądaniem i jakby pragnieniem mej bliskości. Pocałunki nabierały namiętności, a ja nie chciałam przestawać. Niestety wizja zbliżenia z mężczyzną zbyt mnie przerażała ... 

WOW! Hej! Tak zupełnie nagle złapała mnie wena, pomysł i chęć, więc kurcze molek napisałam rozdział!!! :O :D Jestem z siebie dumna, że nareszcie mnie coś złapało i napisałam to cholerka =^.^= Nie wiem kiedy następnym razem mnie tak nabierze, dlatego korzystajcie ( że tak to ujmę :) ) Mam nadzieję, że się spodoba ;3

 Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*

P.S. Wiem, że krótki, ale cóż :// Chociaż tyle ;) 

Little Sweet Angel 80

- Kocham cię - powiedział. Podniosłam wzrok, by spotkać się z jego spojrzeniem. Kąciki mych ust same się uniosły. - Ale nie chcę, żebyś mnie okłamywała i ukrywała przede mną - szepnął poważnie, czym natychmiast zmazał uśmieszek z mych warg ...
***


On wie? Skąd może to wiedzieć? Przecież ... To niemożliwe!

Rozmowa pomiędzy mężczyznami toczyła się dalej, ale nie słuchałam. Analizowałam powoli słowa Styles'a. Wciąż nie mogłam dojść do tego w jaki sposób dowiedział się o moim małym kłamstwie.
- To już jutro - te słowa wywiodły mnie z zamyślenia. Spojrzałam na sterczącego w progu salonu Luke'a, którego wcześniej nie zauważyłam. Ukradkiem zerknęłam na tatę. Spuścił głowę ze smutną miną. Mimo, że nigdy nie należał do ideałów, to bardzo kochał mamę. Jednak przeżyli ze sobą niemal 30 lat.
- Chodź tu synku - dziadek zwrócił się do mojego brata. Lubił go tak nazywać. Blondyn wyglądał na wyczerpanego. Miał podkrążone oczy, rozczochrane włosy, był blady i ubrany w niemal najgorsze ubrania. Przeczesał włosy dłonią, aby wyglądały przyzwoicie i ruszył w naszym kierunku. Zajął miejsce obok Harry'ego z obojętną miną.
- Nie wierzę - jęknął ojciec. - Jutro pożegnamy ją na zawsze i będziemy mogli odwiedzać w tym okropnym miejscu... Do końca zostanę sam... - recytował zrozpaczony.
- Tato, proszę przestań tak mówić - tym razem do pokoju wkroczyła Tatiana. - Jesteśmy w tym razem i będziemy się wspierać, rozumiesz? - lekko zirytowana zapytała.
- Dobrze córciu, dobrze - westchnął. Moja bliźniaczka usiadła tacie na kolanach i wtuliła się w jego tors. Mój wzrok zastygł na splecionych dłoniach moich i Harold'a. Wciąż po głowie chodziło mi to co powiedział. W pewnej chwili nie wytrzymałam napięcia i nabrałam potrzeby zaczerpnięcia świeżego powietrza. Uwolniłam się z uścisku i wyszłam. Na stopy wsunęłam pierwsze lepsze buty, złapałam za sweterek i opuściłam dom. Usiadłam na ganku przypatrując się okolicy.
- Michell, coś nie tak? - za sobą usłyszałam głos dziadka. Zajął miejsce obok, obejmując mnie.
- Nie dziadku, ja po prostu ostatnimi czasy potrzebuje więcej czasu dla siebie - wyjaśniłam.
- Rozumiem dziecko, rozumiem. Zawsze tak miałaś - ucałował moją głowę. - Pamiętam, jakby to było wczoraj... - zaczął po długiej chwili milczenia. - Miałyście po 7 lat... Luke złamał nogę i stracił przytomność przez widok krwi. Tatiana płakała przez czas, gdy składali jego kończynę do kupy. A ty ... Ty milczałaś. Siedziałaś na końcu korytarza w poczekalni zupełnie sama. Nie dawałaś się nikomu do ciebie zbliżyć dopóki nie skończono operacji. Pierwszą osobą do której się odezwałaś był właśnie Luke. A z uwagi na liczne złamania, nie można było do niego wchodzić przez 3 dni. Nie jadłaś, nie piłaś... Czekałaś na brata i kiedy nareszcie się doczekałaś... Byłaś najszczęśliwszą dziewczynką na świecie. Wszyscy płakali ze wzruszenia, a ty nie rozumiałaś dlaczego. Uważałaś, że takie zachowanie jest normalne - wyrecytował. Uśmiechnęłam się bezsilnie na opowiadanie dziadka. Nie do końca tak to pamiętałam, ale z mojej perspektywy mogło wyglądać to inaczej.
- Nadal tak myślę, ale moja postawa męczy mój organizm... Zwłaszcza po chorobie - wyznałam. Ten starszy mężczyzna zawsze wzbudzał we mnie poczucie zaufania. Wiedziałam, że mogę powiedzieć mu wszystko, a on będzie milczał jak grób. Rozumiał młodzież i nasze postępowanie. Popierał tak zwane - "życie chwilą", gdyż bardzo szybko założył rodzinę i nigdy nie zdążył się wyszaleć. Dziadek miał zaledwie 20 lat, gdy moja 19 letnia babcia zaszła z nim w pierwszą ciążę. Nie byli po ślubie ani nawet zaręczeni, co w ich czasach było karygodne. Musiał znaleźć pracę i mieszkanie, aby lepiej żyło się ich trójce. Nigdy nie należał do niedojrzałych osobników, którzy porzucają kobietę, gdy tylko zrobi się poważnie. Był odpowiedzialny i bardzo kochał swoją partnerkę. Urodził się mój tata, a gdy miał trzy latka, dziadek udał się na pięcioletnią służbę w wojsku. Kiedy wrócił babcia znów zaszła w ciąże. Urodziła się siostra mojego ojca, ale w wieku 5 lat zmarła na skutek zakażenia. Trzy lata później tata poszedł do wojska, a dziadek udał się na służbę do okolicznej jednostki. Babcia, aby zapomnieć o śmierci córki, zatrudniła się w zakładzie krawieckim na pół etatu. Wiele złego miało miejsce w ich życiu, ale wciąż trzymali się razem. Nawet kiedy urodził Luke, a w domu nie było zbyt dużo miejsca, pozwolili moim rodzicom zamieszkać z nimi. Zrobili rozbudowę domu z ostatnich pieniędzy, jakie mieli i pomogli swojemu jedynemu synowi. Kolejno na świat przyszłyśmy my i wszystko toczyło się ku dobremu, aż do momentu mojego wyjazdu...
- Wiem dziecko i to martwi nas najbardziej - przyznał dziadek.
- Kogo masz na myśli mówiąc "nas"? - zapytałam ciekawa.
- Wszystkich Michell, wszystkich - z wyczerpaniem odparł. - Harry to bardzo dobry chłopak, który bardzo, ale to bardzo cię kocha i bądź z nim szczera dziecko, bo wiem, że nie mówisz mu wszystkiego. Zaufaj mu, gdyż jesteś najbliższą mu osobą i nie wyobraża sobie życia bez ciebie. Nawet nie wiesz jakie cierpienie mu zadajesz ciągłymi tajemnicami. Wydaje mi się, że gorsze niż to, którym rzekomo miałabyś zranić go prawdą - tymi słowami zakończył naszą rozmowę. Ucałował mnie w czoło i zwyczajnie wrócił do domu.
Dobrze wiedziałam, że dziadek ma rację, ale wciąż miałam obawy. Postanowiłam jednak się przemóc i spróbować ...



Hejka! Taki mini rozdział, który nareszcie udało mi się wystrugać ;) Będę się pojawiała co jakiś czas, ale rzadko, bo serio mam wyjątkowo mało czasu, mimo trwających u mnie ferii ;/ Wybaczcie :( Ale w każdym razie nie kończę bloga i nie odchodzę ;) Mam nadzieję, że jeszcze długo tu zostanę :3
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*

Save me 8

Gdybym skontaktował się z policją, najukochańsze mi osoby by zginęły.  Nie chciałem na to pozwolić. Nie mogę ich zawieść - powtarzałem sobie ...

***

Zastanawiałem się dlaczego ktoś to zrobił. Nie miałem żadnych dużych zatargów.  Nie nie składało się w całość, a mnie dręczyły najczarniejsze myśli, jakie można sobie wyobrazić. Usiadłem na podłodze w pokoju Adley z jednym członkiem kolekcji misiów małej. Uśmiechnąłem się delikatnie patrząc na zabawkę. W pewnej chwili zauważyłem, że na łóżku córki brakuje ukochanej lalki Ad ~ "Dolly". Żadko kiedy wynosiła ją z domu,  więc natychmiast nabrałem podejrzeń. Wtem nie wiedziałem czy bać się jeszcze bardziej czy cieszyć. Musiały wiedzieć o wyjściu.
- O co tu kurwa chodzi? - zapytałem sam siebie, uderzając głową o ścianę. Miałem ochotę roznieść cały dom. Zrobiłbym wszystko, aby je ocalić. Aby je znaleźć, przeszukałbym cały Londyn, Nowy Jork, czy choćby Tokio. Z bezsilności i niewiedzy, łzy same zaczęły opuszczać moje oczy. Mimo, że to powinno przynieść choć małą ulgę, to płacz wcale nie pomógł. Po jakimś czasie telefon zmusił mnie do uspokojenia się.
- Tak? - odezwałem się.
- Boo Bear! - cienki, roztrzęsiony głosik Adley dobiegł do moich uszu. Moje oczy się rozszerzyły, by dać miejsce kolejnym łzom.
- Adley?! - niemal krzyknąłem do słuchawki - Gdzie jesteś kochanie? - łamiącym się głosem zapytałem. Serce zaczęło bić mi mocniej. Czułem, że dany został mi tylko moment na rozmowę, co przyprawiało mnie o jeszcze większy stres.
- Jestem u ... - po tych słowach rozbrzmiał jedynie sygnał, oznaczający zakończenie połączenia. To tylko pogłębiło moją rozpacz. Rzuciłem komórką o ścianę i schowałem twarz w dłoniach. Cały się trzęsłem. Błagałem Boga, aby oddał mi moje królewny. Wiedziałem, że obie się boją. Kiedy wyobrażałem sobie ten strach w oczach dziewczyn roz
brajało mnie od środka. Wolałem nie myśleć jakie okropieństwa im czynili, by nie popaść w kompletną histerię.  Niespodziewanie rozległ się dzwonek do drzwi. Leniwie powstałem, starając się uspokoić. Zbliżyłem się do wejścia domu. Uchyliłem wrota. Za nimi ujrzałem średniego wzrostu kobietę o blond włosach.
- Dzień dobry - przywitała się z powagą.
- Witam - odparłem bez wyrazu. - W czym mogę pomóc?  - zapytałem. Przez chwilę błądziła wzrokiem po mej twarzy, by kolejno przejść do rozmowy.
- Jestem ciotką Acris - oznajmiła. Natychmiast się rozbudziłem.
- Dlaczego miałbym w to wierzyć?  - zapytałem.
- Posłuchaj Louis, nie mamy czasu one są w niebezpieczeństwie, a ja chcę pomóc w wyciągnięciu ich z tarapatów, jasne? - surowo wyrecytowała. Gdy zdjęła okulary przeciwsłoneczne, podczas mówienia, dostrzegłem w jej oczach tą samą iskre determinacji, która spotykałem codziennie w ślepiach Acris. Uwierzyłem jej. Wpuściłem kobietę do środka. Mimo, że nie miałem pojęcia skąd zna moje imię,  wie o Adley i o porwaniu, to ufałem jej ... W pewnym sensie. Cris nie utrzymywała kontaktu z rodziną ~ przynajmniej tak twierdziła.
- W jaki sposób ma pani zamiar pomóc? - odezwałem się, podążając za kobietą do salonu.
- Posłuchaj, to nie są żarty. O wielu rzeczach nie wiesz. Nie miej jej za złe tego wszystkiego co starała się przed tobą ukryć, bo robiła to ze strachu przed odrzuceniem - zaczęła.
- O co chodzi? Niech mówi pani jaśniej - poprosiłem zniecierpliwiony.
- Chodzi o to, że Acris pochodzi z patologicznej rodziny. W skrócie mówiąc, matka Acris była moją siostrą. Związała się z alkoholikiem, narkomanem i przestępcą, zwyczajnie się zakochała. Zaszła w ciążę i urodziła, wszystko potoczyło się tak, że sama wpadła w nałogi. Byli biedni, a wszystkie datki z kas społecznych przeznaczali na używki, wiec Acris była zaniedbaną dziewczynką. Kiedy Cris miała 10 lat zawalczyłam o prawa rodzicielskie co do niej. Sama mam córkę nieco od niej starszą. Jest chora na schizofrenię. Zawsze była zazdrosna o to z jaką delikatnością wychowuje nie swoje dziecko. Nienawidziła i nienawidzi Acris. Sama wciągnęła się w złe towarzystwo i również wpadła w nałogi przez swojego chłopaka, który jest gangsterem. Wyprowadziła się i postanowiła, że kiedyś zemści się na kuzynce. Acris uciekła ze strachu i reszte jej historii już znasz. Niedawno Acris dostała kilka listów, w których moja córka groziła jej i Adley. Dzisiaj miałam zobaczyć się z Acris jak co miesiąc i tak było. Byłam pewna, że mój kierowca zawiezie ją prosto tu. Jak się okazało, zapłacono mu, aby zabrał dziewczynki do Gabi. Nie mam pojęcia co teraz może się z nimi dziać, ale wiem, że nie są bezpieczne. Ona jest nie obliczana i może dojść do najgorszego - wyrecytowała.
- Ale ... Ale - jąkałem się zszokowany.
- Mimo wszystko, nie mają podsłuchu ani żadnych ludzi, bo ten mężczyzna został wyrzucony z gangu za oszustwa - dodała. - Trzeba działać natychmiast - rzekła.
- Wiem, wiem - zacząłem nerwowo spacerować po pomieszczeniu. - Ale jak? - zapytałem.
- ... - zaczęła...


Hej ! Trochę mnie nie było, ale serio brak mi czasu i motywacji i w ogóle .. po pierwsze nie ma komentarzy, po drugie pisanie na telefonie mnie męczy i to dłuuuugi proces :/ Nie wiem za ile będzie kolejny post ...
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*