Confidence 1

Studiowanie w Londynie było spełnieniem moich marzeń. Oprócz tego dobrze płatna praca, mieszkanie, dobre przyjaciółki oraz imprezy. Nie szczędziłam sobie zabaw ze znajomymi w klubach. Nigdy nie należałam do imprezowiczów, ale gdy poznałam moją współlokatorkę i jej znajomych, zaczęłam wkręcać się w tego typu tematy. Spodobało mi się to. Mimo, że nadal się wyróżniałam, nie umiałam być taka jak inni, to nieźle się czułam w towarzystwie. Przynajmniej, tam było ciemno i nikt nie gapił się na mnie perfidnie. Czemu miałoby tak być? Gdyż, ja...Po prostu zawsze wyglądałam inaczej. Tam mogłam zapomnieć o Bożym świecie i o swoich problemach. Nie było ich mało, lecz nigdy nie lubiłam o nich opowiadać. Każdy ma swoją własną historię, ja nie miałam zamiaru zdradzać swojej nikomu. Po co miałam się komuś zwierzać? Co moje, to moje. Poza lokalami, jednak zachowywałam się inaczej. Stawałam się skryta i niedostępna. Dlaczego? Wszystko ma swój powód, to także. Ale to, może zostawię na później.
Tamten piątkowy wieczór miał przypominać poprzednie. Pięć moich koleżanek wraz ze mną szykowało się do wyjścia. Katy, Savannah, Mirell, Paulla, moja najukochańsza współlokatorka-Alexis oraz ja-Avecra, byłyśmy gotowe. W świetnym nastroju wyruszyłyśmy. Drinki, muzyka, taniec. W pewnej chwili wybrałam się z Alex do baru. Towarzyszka zamówiła napoje.
-Ten brunet z lewej przygląda ci się.-szepnęła mi na ucho. Subtelnie zerknęłam w owym kierunku. Rzeczywiście ciemnooki uważnie mnie obserwował.-Zagadaj do niego.-poganiała mnie Al.
-Nie, nie trzeba. Naprawdę.-Zaśmiałam się nerwowo. Szczęście od Boga, iż  barman podał alkohol i uratował mnie od kolejnych namówień. Znajdowałam się na parkiecie, lecz nadal czułam na sobie wzrok. Co moment szukałam w tłumie osoby, która nie spuszcza ze mnie oka. Jednak, nikogo nie dostrzegałam. Czułam się nieswojo. Opuściłam przyjaciółki i znalazłam się w loży. Po godzinie 2.00 wróciłam do domu z współlokatorką. Alexis, jak zwykle z resztą, ledwo szła. Dziewczyna nie znała umiaru, w sumie jak i całe moje towarzystwo. Czasami czułam się jak jedyna dorosła.
-To będzie twój mąż! Zobaczysz!-Chichotała na całą klatkę schodową starej kamienicy. Podtrzymywałam ją, prowadząc po drewnianych schodach.
-Zamknij się, sąsiedzi cię usłyszą.-szeptałam karcąco. Ta wpadła w jeszcze większy śmiech. Przewróciłam oczami i przywarłam koleżankę do ściany. Otworzyłam drzwi do mieszkania. Wepchnęłam kompankę do środka. Ta rzuciła szpilki, jakie trzymała przed sekundą w ręku, w kąt i przemieściła się do kuchni. Zasiadła na wielkim obrotowym krześle, łapiąc przy tym jabłko. Odwiesiłam kurtkę, dołączyłam do kumpeli. Oglądałam jej poczynania z uwagą. Z trudem szło jej spożywanie owocu, mimo to nie poddawała się.
-On cię kocha, jesteście dla siebie stworzeni.-mamrotała. Oczywiście wiedziałam o kogo chodzi. Jednakże, z nietrzeźwymi nie warto dyskutować, zwłaszcza z Al.
-Oczywiście, że tak. Już mi się oświadczył. Jutro dam ci zaproszenie na wesele.-odparłam z powagą. Otworzyłam lodówkę. Upiłam łyk zimnej wody, jaką wyjęłam z chłodziarki.
-I to rozumiem.-Wskazała na mnie palcem z dumą.
-Chodź już lepiej spać, słońce. Po jutrze do szkoły i do pracy.-Złapałam ją za rękę. Posłusznie odłożyła jabłko i się mi oddała. Pomogłam zmyć jej ostry makijaż i przebrać się w piżamę. Sama trafiłam do łazienki. Starłam z twarzy błyszczyk oraz tusz do rzęs. Rozczesałam włosy, później splotłam je w warkocz. Wzięłam prysznic. Narzuciłam na ciało koszulę nocną. Przyjrzałam się sobie w lustro. Nienawidziłam swojego odbicia. Nie lubiłam siebie, nigdy. Westchnęłam smętnie i ruszyłam do swojej sypialni. Ułożyłam się pod kołdrą. Do uszu włożyłam słuchawki, a moja ukochana piosenka "Skyscraper" rozbrzmiała. Mogłam spokojnie zasnąć, lecz tak nie było nigdy. Najpierw musiałam uronić kilka łez, jakie trzymały się ze mną każdej nocy. Wtem, kiedy już odprawiłam swój stały czyn odeszłam do krainy Morfeusza.
Dzień rozpoczęłam o godzinie 10.30. Zawitałam w jadalni, gdzie już czekała na mnie stała "niespodzianka", czyli brat Alexis buszujący w naszej lodówce.
-Dzień dobry, Niall.-przywitałam go cicho. Złapałam za koktajl poranny, który wypijałam każdego dnia. Mimo, że znałam go od dwóch lat, a on był młodszy, to nadal się go wstydziłam.
-Hej, mała.-odparł. Nienawidziłam, gdy się tak do mnie zwracano, lecz nie byłam w stanie postawić się komukolwiek. Taka to już była moja pewność siebie, lub jej brak...









Hejka! Oto pierwszy rozdział nowego opowiadania. Mam nadzieję, że przypadnie do gustu :) Będzie na pewno ciekawiej z czasem, na razie musicie być cierpliwi. Jak mówiłam, to opowiadania będzie trochę inne :) Zobaczymy w jakim sensie :3 Może powie wam coś tytuł "Confidance" lub może coś z treści tego powyżej ;) Mam nadzieję, że nie rozszyfrujecie mnie za szybko i to opowiadanie, będzie swego rodzaju przyjemną zagadką c: Po co się śpieszyć? <3 Dobrze, już nie zanudzam ;) Piszcie swoje reakcje ;))
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*