Little Sweet Angel 74

Pod budynkiem zamieszkałym przez Styles'ów rzeczywiście czekali już foto reporterzy. Sprawnie ich ominęłyśmy i wparowałyśmy do środka.
- Chcecie mi coś powiedzieć? - w korytarzu natrafiłyśmy na wściekłego Hazz'ę.
- Harry... - zaczęłam. Nie zapowiadało się wesoło...
***
- Mogło się wam coś stać, zwłaszcza tobie - oschle rzekł.
- Przepraszam - spuściłam głowę.
- To nasza wina - wtrąciła się Gemma.
- Nie prawda - zaprotestowałam.
- Michell ... - zaczęła Anne.
- Nie, sama się na to zdecydowałam - nie pozwoliłam jej, aby się obwiniała. Spojrzałam na Harold'a, który nadal nie tracił powagi. W jego źrenicach mieszało się kilka emocji. Złość, strach, zawód, miłość, troska, ale żadna z nich szczególnie nie przeważała.
- Masz zakaz wychodzenia samotnie z domu - oznajmił surowo. Myślałam, że się przesłyszałam. Wtedy mnie coś trafiło.
- Słucham? - jęknęłam nie dowierzając. - Nie pozwolisz? Harry, kocham cię i chcę z tobą być, ale nie  możesz dyktować mi jak, kiedy i z kim, rozumiesz? Już to przerabiałam i dziękuję za powtórkę. Nie możesz mi niczego zakazywać, nie jesteś moim panem, a ja nie jestem twoją podwładną i nigdy ją nie będę. Myślałam, że jesteśmy na zupełnie innym etapie... Najwyraźniej się pomyliłam. Przepraszam, że chcę funkcjonować jak normalny człowiek i wychodzić z domu, a nie tak jak mój szef mi każe - zakończyłam recytowanie z nutką sarkazmu. Nie przeszkadzał mi fakt, iż jego matka i siostra stoją obok, po prostu wdeptałam go w ziemię. Chociaż to może zbyt brutalne stwierdzenie... W każdym razie, odpowiedziałam mu tak, aby poczuł, że popełnił błąd mówiąc to. Szybkim krokiem ruszyłam na górę i złapałam za komórkę. Zamknęłam się w łazience i wybrałam numer do siostry.
- Tak? - po drugiej stronie usłyszałam głos Niall'a.
- Emm... Nialler? Możesz dać mi do telefonu Tats? - zapytałam zdziwiona.
- Jesteśmy na USG, więc nie bardzo - odparł ze skruchą.
- Ah, rozumiem. I jak dzidzia? - uśmiechnęłam się sama do siebie na myśl o tym, że niebawem zostanę ciocią.
- Bardzo dobrze, maluch zdrowy - zarechotał blondyn.
- To wspaniale, pozdrów ich. Powiedz Tatian'ie, żeby oddzwoniła do mnie w wolnej chwili - poprosiłam.
- Dzięki, przekażę. Pa - pożegnał mnie radośnie cmokając na koniec.
- Cześć Horan - zachichotałam. Strasznie chciałam pogadać z kimś bliskim, potrzebowałam rozmowy. Padło na Luke'a.
- Jak tam? - odebrał.
- Ahh... - westchnęłam. Jak zwykle minęły dwie godziny zanim wymieniliśmy się swoimi żalami i pocieszaliśmy się nawzajem. Pomogło mi to. Postanowiłam wziąć prysznic i przebrać się w piżamę, gdyż i tak nastała godzina 20.00. Kiedy byłam już gotowa i wyszłam z toalety, w sypialni zastałam Harold'a. Siedział na łóżku wpatrując się w podłoże. Nie zwracając uwagi na chłopaka odłożyłam swoje ubrania do walizki. Już miałam wychodzić, kiedy ujął mój nadgarstek. Odwróciłam się i spotkałam z jego przepełnionym poczuciem winy spojrzeniem.
- Michi, wybacz. Źle to zabrzmiało - przyznał. - Nie chciałem tego tak ująć. Przepraszam. Zachowałem się jak kretyn. Nie jesteś moją własnością, wiem to. Po prostu strasznie się o ciebie boję po tym wszystkim i dzisiejszy dzień wzbudził we mnie tyle emocji, że ... Nie umiem nawet tego zobrazować. Przepraszam, nie chcę się już kłócić - nie umiałam nie wybaczyć zielonookiemu.
- Dobrze Harry, ale nigdy więcej - pogroziłam mu palcem.
- Obiecuję, kochanie - ucałował mój policzek. - A teraz zapraszam na kolację! - przerzucił mnie sobie przez ramię i zniósł na dół.
- Nie lubię jak nosisz mnie jak worek ziemniaków - prychnęłam.
- Noszę cię jak worek z milionem dolarów słoneczko - zażartował.
- Zabawne - parsknęłam. Na stole pojawiły się same smakołyki. Oczywiście, starałam się zjeść jak najwięcej i zdecydowanie szło mi coraz lepiej. Kolacja we czwórkę minęła przyjemnie, choć na początku panowała lekko niezręczna atmosfera. Kolejno udałam się z Hazz'ą do pokoju na piętrze, gdzie obejrzeliśmy film i zasnęliśmy.
Późniejsze dni zapowiadały się ciężko, przez huczące o mnie media. Wypisywali przeróżne głupoty. Kilka razy przyczyną mojego zasłabnięcia było poronienie, choć nawet nie byłam w ciąży. Poważnie, to co podawali niczego nieświadomym ludziom było niedorzeczne. Jednak starałam się żyć jak najnormalniej. Wszystko stopniowo cichło.
Po tygodniu spędzonym w Holmes Chapel mieliśmy wylecieć do Mullingar, lecz postanowiliśmy zostać przez jeszcze trzy dni. Właśnie wybrałam się z Harry'm na spacer, kiedy zadzwonił mój telefon. Odebrałam, a kiedy dotarło do mnie to co usłyszałam, urządzenie roztrzaskało się o beton pode mną. To niemożliwe! - krzyknęłam w myślach...


Hejka! Wybaczcie, że wczoraj nic nie było, a dzisiaj tak krótko i późno, ale wczoraj trening, dzisiaj pogrzeb mojej wychowawczyni z podstawówki i tak o :'( Mam nadzieję, że rozdział bardzo nie rozczaruje ;) Piszcie ;)
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*
P.S. Zapraszam do składania zamówień! :D