Little Sweet Angel 69

- ... Będę się starał, abyś się nie denerwowała, chociaż jesteś wtedy taka seksowna i podniecasz mnie... - wymruczał obejmując moją talię.
- A ty okropny - zaśmiałam się. Tamten dzień kosztował mnie masy emocji, więc byłam wykończona. Marzyłam o ciepłym łóżku i śnie, ale nie zapowiadało się na to...

***

Moi bracia hałasowali w środku nocy, więc nie było szans na sen, jednak w końcu udało się ich uciszyć. Dzień minął szybko. Pożegnaliśmy gości i byliśmy wolni. 

Nadszedł wieczór. Wzięłam prysznic i w ręczniku wyszłam z łazienki, aby wybrać jakąkolwiek koszulę do spania. 

Harold spoczywał na krańcu łóżka w siadzie z komórką w dłoni. Przelotem uśmiechnęłam się do niego, co odwzajemnił. W zielonkach chłopaka ujrzałam ten znaczący błysk. Dół mojego brzucha dał o sobie znać, poczułam wirowanie w okolicach czułego kobiecego punktu. Zanim zdążyłam podejść do szafy do moich pleców delikatnie przywarł Harry. Brodę ułożył na moim ramieniu, a dłonią przejechał po długości mojej ręki. Musnął płatek mojego ucha i począł schodzić z pocałunkami w dół szyi. Doszedł do pleców i nie przestawał cmokać mej skóry. Przechodziły mnie ciepłe prądy, a uczucie, o którym wspomniałam przed chwilą, się nasilało. Lewą dłonią rysował wzory w okolicach mojej miednicy. Mruczałam jak kot unosząc kąciki ust na samą myśl o zamiarach Styles'a. Wplotłam palce w loki ukochanego i złączyłam nasze usta. Zwróciłam się przodem do Hazz'y. Po krótkiej chwili z torsu Harold'a zniknęła koszulka, kolejno spodnie. Ani się obejrzałam, a oboje znaleźliśmy się w łóżku zupełnie nadzy. 

Minęła może godzina. Leżałam na torsie zielonookiego zasypiając, niespodziewanie z dołu dobiegł huk. Oboje zerwaliśmy się na równe nogi. Ubraliśmy bieliznę i koszulki. 

- Zaczekaj tutaj - poprosił mnie Harry. 

- D... Dobrze - zająknęłam się. Minęła nie cała minuta. Słyszałam trzaski i uderzenia. Wybiegłam na korytarz i wychyliłam się, aby spojrzeć co dzieje się na dole. 

- Michell! Uciekaj! - Ujrzałam Styles'a w ramionach jakiegoś mięśniaka, który zasłaniał mu usta. W naszym salonie roił się od jakiś zbrodniarzy. Kiedy tylko mnie zobaczyli rzucili się w moim kierunku. Chociaż nie uśmiechało mi się to, zaczęłam biec, aby się uratować. Wbiegłam do pokoju gościnnego i zakluczyłam drzwi. Po zaledwie pięciu sekundach napastnicy zaczęli się dobijać. Otworzyłam okno i wyszłam na daszek. Słyszałam jak bariera drzewna odbija się od ściany, co oznaczało, że włamywacze znaleźli się w pokoju, jaki przed momentem. Przyspieszyłam. Po drzewie zeszłam na ziemię. W wejściu domu zauważyłam stróżujących mężczyzn czekających na mnie. Mój sprint nie wystarczył. Po kilkunastu przebytych metrach  poczułam jak ktoś łapie mnie w tali i niesie przewieszoną przez ramię. Używałam całej siły, aby uwolnić się z uścisku, lecz me starania na marne. Płakałam, krzyczałam i robiłam wszystko, aby uzyskać pomoc. Trafiłam do bagażnika i nie wiedziałam, że nie mam już szans na uwolnienie się. Mimo wszystko nie poddawałam się. 

Znalazłam się w piwnicy zabitej dechami na zimnej podłodze. Moje wołania wciąż nie przynosiły skutku, więc w końcu poddałam się. Łkając traciłam głowę. Bałam się, tak cholernie się bałam. Nie miałam pojęcia co z ukochanym, co stanie się ze mną. 

Nie wiem ile czasu spędziłam w pomieszczeniu, zapewne niewiele, lecz każda sekunda wydawała się przeobrażać się w dobę. Nareszcie zastał mnie umięśniony facet z masą kolczyków w twarzy. 

- Szef chce cię widzieć - oznajmił głębokim głosem. Bez słowa wstałam i podeszłam do niego. Grzecznie dałam zaprowadzić się do biura. Przemierzałam nieznajome korytarze o dziwo przytulnie urządzone. Kiedy znalazłam się u celu zamarłam. Znowu on. Łzy ponownie zamazały mi obraz. 

- Dlaczego? - odezwałam się załamana. Zbliżył się do mnie i złapał za mój podbródek. Po raz kolejny spotkałam te pełne zazdrości ślepia. 

- Dobrze wiesz. Należysz do mnie, słoneczko - rzekł pełen przekonania. Wyrwałam twarz z uścisku napastnika. 

- Gdzie jest Harry? - zapytałam zawistnie. 

- Masz wybór - zignorował mnie. 

- Przestań grać w te swoje pojebane gry! - wydarłam się cofając się. 

- Wyjść stąd i pochować go - powiedział. Spotkałam się ze ścianą i zsunęłam się na ziemię lamentując. - Albo zostać tu ze mną i dać mu życie - dodał. Skuliłam się i płakałam jak opętana. Jego to nie obchodziło. Zachowywał się tak bezdusznie, z resztą jak zawsze. Nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. - Masz trochę czasu, zastanów się, a kiedy już podejmiesz decyzję, zejdź na dół, będę czekał. Nie myśl nawet o głupich numerach, pilnujemy cię tu - wyrecytował wychodząc. 

- Rich - zawołałam szeptem. Zerknął na mnie. -Nienawidzę cię - wycedziłam patrząc na niego. Uśmiechnął się szyderczo i opuścił pomieszczenie. Zostawił mnie samą z milionami myśli, z którymi sobie nie radziłam. To znów się zaczyna...

Hej! Jestem jestem! Nie zostawiam was ;) Oto kolejny rozdział :3 Mam nadzieję, że się spodoba :3 Piszcie Kochani :D

Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*