Imagin Zayn

-Ona...Nie żyje.-Wiadomość przekazała mi matka przyszła, niedoszła teściowa. Te słowa odbiły się w mojej głowie kilkukrotnie. Nie wierzyłem. Moja mała odeszła z tego świata. Nie, nie i jeszcze raz nie! Ja....Popadłem w histerię. Rozpacz mnie pochłonęła. Moja dusza odeszła wraz z niej. Trudno powiedzieć jak długo łkałem, krzyczałem, demolowałem korytarz szpitala. W pewnym momencie wybuchłem. Wstałem i wybiegłem z budynku. Nie miałem sił już na ryk. W tamtej chwili nie myślałem jak wielkie zagrożenie w ruchu drogowym stanowię prowadząc w takim, a nie innym stanie. Przemierzałem miasto z jednym celem. Całe moje życie przebiegło przed moimi oczyma.

"-Oddaj, bo będzie źle.-Śmiałem się. 

-Nie ma mowy.-Ten słodki chichot zadudnił w mych uszach.

-Sama tego chciałaś.-Zacząłem ją łaskotać.

-Haha haha...Przestań, Zen!-Krzyczała  wyrywając się z moich objęć.

-Po jednym warunkiem, pocałuj mnie.-Posłusznie złączyła nasze usta w delikatnym pocałunku.

-Proszę.-Leżąc pode mną uśmiechnęła się pukając mnie w nos.

-A teraz pilot.-Odgarnąłem włosy z jej twarzy.

-Nie e.-Zepchnęła mnie z siebie i zaczęła się gonitwa..."

"-Skarbie!-wołała.

-Tak?!-Wyjrzałem z kuchni.

-Jak wyglądam?-Ukazała mi się. Piękna jak zawsze. Ubrana w śliczną granatową sukienkę z rozkloszowaną spódnicą.

-Bajecznie.-Ułożyłem ręce na jej talii. Ucałowałem ją z szerokim uśmiechem.-A na jaką to okazję?-zapytałem.

-Na twoje urodzinki, kochany.-odpowiedziała.

-Najpiękniejszy prezent jaki ktokolwiek mógłby mi dać, właśnie TY.-wyszeptałem do jej ucha..."

     

"-Chcę tylko ciebie, nikogo innego. Mam zamiar trwać u twojego boku do końca, nie opuszczę cię choćbyś chciała. Będę przy tobie zawsze i wszędzie. Obiecuję, że nigdy nie zostaniesz sama. Kocham cię, kocham cię, kocham cię. Nie pozwolę ci odejść, nigdy...-płakałem przy jej szpitalnym łóżku.

-Zayn, proszę...

-Nie, nie próbuj nawet. Tak będzie i nic nie jest w stanie mi tego wyperswadować, nic, uwierz.-Stawiałem się jej.-Jesteś dla mnie wszystkim. Jesteś moim aniołem stróżem, ja zostanę twoim..."

Te wspomnienia przeszły przez moje myśli jako ostatnie. Po raz kolejny zajrzałem w przestrzeń pode mną. Światła miasta "umilały" mi tą chwilę, która i tak była dla mnie niesamowita. Wiedziałem, że zaraz dołączę do ukochanej, której przez te ostatnie dwie godziny tak okropnie mi brakowało. Nareszcie zaznamy wiecznego spokoju u swojego boku.-pomyślałem. Mój ostatni oddech, ostatnie chwile. Koniec, rozbiłem się o "dno" miasta. Teraz trwam na zawsze, z nią...

Hejka! Oto imagin na zamówienie dla Ewci :* Skarbie przepraszam, zapewne nie o to ci chodziło. Wybacz, że tyle czekałaś i, że to taki chłam i, że ogółem jest do bani ;p Postaram się poprawić...

Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*