Imagin Louis ;3

Usłyszałam dzwonek do drzwi. Wstałam owinięta kocem i uchyliłam drzwi. Moim oczom ukazał się mój chłopak-Louis. Uśmiechał się od ucha do ucha, a ja tylko zakaszlałam i odeszłam na znak że ma wejść do środka:

-Cześć skarbie, też miło mi cię widzieć-kroczył za mną. Opadałam na sofę i zakryłam twarz kocem-Co jest?-zapytał i usiadł bardzo blisko. Spojrzałam na niego jak na idiotę

-Jestem chora-ledwo wydukałam-Nie widzisz jak okropnie wyglądam?-przewróciłam oczami

-Nie-zmarszczyłam brwi-Wyglądasz jak zawsze, pięknie-parsknęłam śmiechem

-Dobre żarty, ale nie teraz Tomlinson-warknęłam

-Oooo...-uniósł ręce w znaku obronnym-Jest aż tak źle?-miałam ochotę go zabić

-O co ci chodzi?-mruknęłam

-Kiedy nazywasz mnie po nazwisku, znaczy to że na poważnie nie masz humorku-jego przenikliwość mnie dobijała

-Ale ty jesteś spostrzegawczy-stwierdziłam z sarkazmem

-Coś zrobiłem nie tak?-miał czelność pytać

-Nie, absolutnie nie-odpowiedziałam zachrypniętym głosem-Tylko wrzuciłeś mnie do basenu w październiku-odwróciłam od niego głowę-Dzięki tobie, nie mogę iść jutro na urodziny do Perrie-skrzyżowałam ręce na klatce piersiowej i zrobiłam naburmuszoną minę. Ból głowy mnie ogarniał, gardło mnie piekło jak nigdy, a katar nie ustępował

-Misia-zbliżył się-przepraszam, ja nie chciałem-unikałam jego wzroku-Ej-złapał mnie za podbródek. Chciał mnie pocałować, ale zakryłam się kocem

-Jestem chora-oznajmiłam ponownie

-To nic-zaśmiał się

-Nie chcę cię zarazić-uciekałam bez skutku

-Ale ja chcę cię pocałować-wygrał tę bitwę i wpił się w moje usta

*Następnego dnia

Czułam się lepiej, ale nadal byłam słaba. Ponownie w progu moich drzwi  ukazał się Tommo. Miał czerwony nos i wyraźnie łapała go choroba. Uśmiechnęłam się szyderczo i podparłam się o biodra

-Witam Pana Louis'a, gratulacje. I co było warto?-wpuściłam go

-Dla twoich warg, zawsze-zachichotał, ale przerwał mu kaszel

-No kochanie-zaprowadziłam do na kanapę-Kładź się, zrobię ci herbatki, tu masz koc-podałam mu  kawałek materiału

-Dziękuję-uniósł kąciki ust kiedy podałam mu kubek-Chodź tu do mnie-rozchylił wolne ramie. Usiadłam obok i ułożyłam głowę na jego ramieniu-Kocham cię-szepnął

-Ja ciebie też, głuptasku-zaśmiałam się

-Jestem chory-powiedział

-Widzę-obojętnie odrzekłam

-Ale na miłość-lekko uniosłam kąciki ust i  już się nie odezwałam.

Najważniejsze że byliśmy razem, chorzy i zakochani...

Siemka!  Sorka że tak późno, ale wzięła mnie wena i mam nadzieję że taka słodzizna przypadnie wam do gustu :3 Oznajmiam z żalem, że jutro post pojawi się dopiero w okolicach godziny 17.00, gdyż mam warsztaty taneczne od 11.00 do 15.00, a jak wiecie pisanie nie idzie aż tak szybko, a szkoda. Wierzę że dacie mi motywację i skomentujecie jakikolwiek post :)

Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :* i dobranoc <3