Rain of scars 13

Ja zwyczajnie żyłam we własnym raju, to była tak krótka chwila, ale najwspanialsza, jaką mogłam sobie wyobrazić-Julia, błagam-to dotarło do mnie. Odwróciłam się do niego przodem i pozwoliłam mu mnie objąć. Coś wbiło się w moją stopę:
-Ała-syknęłam. Bez słowa, wziął mnie na ręce jak pan młody i przemoczony wkroczył ze mną do środka, mijając resztę. To naprawdę bolało, martwiłam się...
***
Szybko zaniósł mnie do łazienki i posadził na blacie. Bardzo bolało. W mojej stopie zatrzymał się bardzo duży kawałek szkła, krwawiłam. Przerażony Niall wybiegł z pomieszczenia, ale po chwili wrócił z komórką przy uchu i resztą chłopaków u boku. Nie okazywałam cierpienia, nauczyło mnie tego życie. Słyszałam tylko jak blondyn w panice rozmawia:
-Błagam przyjedź jak najszybciej-ostatnie co do mnie doszło. Później potrafiłam się skupić na torturze jaką przechodziłam. Wszyscy coś do mnie mówili, ale nie słuchałam. Nie wiem czy było to spowodowane udręką, czy tym, że nadal nie umiałam się przełamać. Dołączył do nich jakiś mężczyzna w wieku mniej, więcej trzydziestu lat.  Przeraziło mnie to
-Wyjdźcie-lekarz, jak się dowiedziałam, wyganiał zespół
-Nie. Niall ma zostać-zdołałam wydukać. To jego obawiałam się najmniej, wręcz wcale. Zrozumiałam kilka rzeczy
-Dobrze-wpuścił blondyna.Ten stanął obok i przyglądał się. Był na prawdę wystraszony. Nie mogłam znieść udręki, podczas wyciągania ciała obcego ze mnie. Straciłam wszystkie hamulce, krzyczałam w niebo głosy. Błagałam, darłam się, szarpałam. Nic nie pomagało. Kiedy cierpienie zesłabło, doktor pokazał mi szkło, to rzeczywiście ogromny kawałek. Dopiero wtedy zauważyłam, że Nialler trzyma mnie za dłoń. Spojrzałam mu w oczy. Miał w nich łzy. Otarłam twarz. Coś we mnie pękło. Zapomniałam o bólu, wtedy liczyło się to co czuje on
-Niall, proszę-szeptałam-Przestań, już dobrze-kłamałam. Nadal czułam utrapienie, ale nie o takiej sile. Mężczyzna zatamował krwawienie i obandażował moją stopę. Irlandczykowi nadal szkliły się niebieskie diamenciki, których nie spuszczał ze mnie. Czułam, że mnie wspiera. Zastanawiało  mnie tylko to, dlaczego z mojego powodu tak się zachowuje. Może naprawdę powinnam zacząć mu ufać i zrozumieć, że on nie musi katować mnie tak jak ten psychopata...





Hejka! Tak wiem rozdział do niczego, ale prowadzi do pewnego BARDZO ważnego wydarzenia. Przepraszam, że taki chłam ;( To jakaś masakra, nawet nie mam nadziei, że spodoba się wam. No cóż, zaraz coś nowego ;3
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*