Rain of scars 17

-Pyszności-oblizałam wargi-A gdzie chłopcy?-po chwili przypomniałam sobie
-Nie wiem-posmutniał
-Coś się stało?-zaciekawiłam się
-Nie. Po prostu, nie miałem ochoty rozmawiać na pewien ciężki temat i...-zaciął się-...jakoś tak wyszło-stwierdził. Nie dociekałam o co chodzi, sama też nie chciałam być pytana o niektóre zagadnienia. Dawne doświadczenia dały mi niezłą szkołę życia. Zdawałam sobie sprawę, że on nie chce o tym rozmawiać,a ja nie miałam zamiaru go zmuszać. Mimo to, martwiłam się...

***

-Wiesz...Pożyczysz mi jakieś ubrania, bo nie mam żadnych?-zapytałam kiedy skończyliśmy jeść

-Jasne-chciał ponownie wziąć mnie na ręce, ale mu nie pozwoliłam

-Dam radę-spróbowałam stanąć na jedną nogę, udało mi się. Oparłam się o chłopaka

-Myślisz, że to lepsze wyjście?-w połowie drogi się odezwał

-Nie mogę liczyć na to, że wiecznie będziesz mnie nosił-spotkaliśmy się ze schodami

-Usiądź-posadził mnie  na jednym ze stopni

-Co  ty wyprawiasz?-zachichotałam

-Zaraz wracam-pobiegł do góry i za moment wrócił z kulami-Mam problemy z kolanem, więc mam i to. Weź, tak będzie prościej-podał mi je

-Nie chce mi się-westchnęłam

-Okej-zaśmiał się i ujął jak pannę młodą

-Nie o to mi chodziło-rozbawił mnie

-Proszę-podał mi ubrania

-Idę pod prysznic-oznajmiłam

-Ale nie możesz sama-zaprotestował poważnie

-Nie wejdziesz tam ze mną-ruszyłam ku łazience, ale stanął mi na drodze

-Wprowadzę cię i pomogę. Wejdziesz do wanny i wyjdę, później mnie zawołasz i znów...

-Niall!-uderzyłam go lekko łokciem w klatkę piersiową

-Nie jestem zboczony, tylko się o ciebie martwię-jakby czytał w moich myślach

-Nie jestem gotowa-spuściłam głowę

-Ufasz mi?-złapał mnie za podbródek

-Tak-przytaknęłam

-Obiecuję, że wyjdę kiedy tylko będziesz chciała-jego niebieskie oczy skierowane na mnie, przyprawiały mnie o przyjemne dreszcze

-Dobrze-z niepokojem w głosie zgodziłam się. Oparłam moje dwie dodatkowe "nogi" o ścianę i próbowałam ściągnąć z siebie koszulkę, lecz nie mogłam. Blondyn bez słów pomógł mi to zrobić. Wstydziłam się swoich wystających kości, sinego u dołu brzucha. Spojrzałam na niego, by zaobserwować jego reakcję. Niall tylko luknął na moje ciało i odłożył koszulkę, nie komentował. Ale czułam, że jego myśli nadal są przy tych ranach. Czułam się winna, za to, że trafił na kogoś takiego jak ja, na taką patologię.

*Oczami Nialler'a 

Moje serce pękło na milion kawałków, gdy ujrzałem jak potraktował ją ten oprawca. Zaniemówiłem. Jej oczy się szkliły, widziałem, że to dlatego nie chciała abym z nią wchodził. Bała się mojej reakcji, ale dla mnie znaczyła wszystko i nigdy bym nie opuścił jej lub wyśmiał z takiego powodu. Ona na to nie zasłużyła, to był mój anioł. Jeżeli ona cierpiała, ja również, z podwojoną siłą. Nie mogłem. Pomogłem jej zdjąć spodnie od  dresu. Po raz kolejny moim oczom ukazały się jej sine uda. Stała przede mną w bieliźnie, znów odczuwałem strach z jej strony. Wyrzuciłem za siebie część odzieży i zrobiłem coś czego się nie spodziewała. Przytuliłem ją, słyszałem jak szybko biło jej serce, a później puls zwalniał. Nie mogłem wyobrazić sobie jak można uczynić to tak niewinniej istocie. Kiedy przedstawiono mi ją w takiej odsłonie, wiedziałem, to było to...










Witam! Mam nadzieję, że się spodoba ;) Jak myślicie, w czym utwierdził się nasz blondasek głodomorek? Piszcie ;D
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*