I will teach you life 11

No tak, jesteśmy tacy podobni-pomyślałam. Wszystko zaczęło składać się w całość. Nie wiem czemu, ale miałam wrażenie, że gdzieś już go widziałam, zanim jeszcze trafiłam do tego "fachu". Z uwagą się mu przyglądałam-Oto Niall-kątem oka widziałam jak, mój nowo poznany, ojciec wskazuje na niego. Wtedy, wszystko stało się jasne. Niall, Niall, Niall...-jego imię odbija się w mojej głowie. Nie wytrzymałam, wpadłam w histerię. A oni? Czy jakoś na to zareagowali?...
***
Nie. Siedzieli i czekali aż się uspokoję. Patrzeli na mnie z grobowymi minami. Nie wiedziałam jak tak można. Przecież to nie do pomyślenia. To był mój ojciec (!) oraz brat (!), a kiedy ja histeryzuje, oni jakby siedzieli na kazaniu. Są, bo są, czekając tylko na koniec. Udało mi się uspokoić. Zobaczyłam coś na jego nadgarstku. Wszytko stało się jasne:
-To ty-nie spuszczałam wzrok z tej blizny, charakterystycznej blizny
-Pamiętasz to jeszcze?-zszokowany spytał
-Tak. Tęskniłam za tobą, myślałam, że już nigdy cię nie zobaczę. A do tego jesteś moim bratem i...-ponownie zaczęłam płakać. Widziałam jak chłopak się waha. Zerkał co moment to na mnie, to na ojca. Nareszcie się zdecydował. Pojawił się mój stary Niall. Przytulił mnie. Ten Nialler, z którym bawiłam się w rodzinie zastępczej dopóki nie zabrano mi go. Ten czuły, zabawny, miły, kochany blondas. Ten, którego tak kochałam. Nigdy nie pomyślałabym, że to moja rodzina. Kiedyś tylko on był moim przyjacielem. Miałam zaledwie pięć lat, a pamiętam jakby to było wczoraj. To jak rozrabialiśmy i wspólnie obrywaliśmy za wygłupy. Zmienił się nie do poznania. Jak mogłam go uderzyć?!-wrzeszczałam na siebie w myślach. Tulił mnie i tulił
-Przestańcie, tu nie ma emocji-warknął tato. Chłopak z żalem oderwał się ode mnie. Przestałam beczeć. On spuścił głowę, nie zareagował. Nie miałam zamiaru tak tego zostawić. To, że on się bał nie znaczy, iż ja także
-Jak to nie ma emocji?!-wstałam-Do cholery jasnej! Nie widziałam kilkanaście lat, osoby, która kiedyś była moim całym światem. Dowiaduję się, że jednak mam rodzinę i to taką! A ty do cholery mówisz do mnie, że to nie miejsce na okazywanie uczuć?!-nie zmienił nawet miny, nadal pozostawał poważny-Nie będziesz mi życia układał!-wydarłam się na całe gardło
-Ale tego życia mogę cię nauczyć-ze spokojem wstał i zbliżył się do mnie-Po raz pierwszy ktokolwiek miał odwagę mi się postawić-złapał mnie za podbródek-Jestem pod wrażeniem-stwierdził z grobową miną-Jesteś najlepszą ze wszystkich z którymi miałem do czynienia-zaczął kręcić kółka po pomieszczeniu-Gdyby nie jeden fakt, już stałabyś na podium-moje serce na moment się zatrzymało-Wprowadzić go-zwrócił się do jednego z jego "goryli". Odwróciłam  się. Nialler powstał i prawie nie ukazując tego gestu złapał mnie za dłoń. Miałam wrażenie, że on wie. W pomieszczeniu pojawił się Liam. Patrzał na mnie ze łzami w oczach. Zamknięto drzwi. Pomiędzy mną a nim stał ojciec-Oto i ten "fakt"-namalował cudzysłów w powietrzu-Obserwowaliśmy was. Wiemy co działo się ostatniej nocy-mentalnie już leżałam na podłodze. Bałam się jak nigdy, nie o siebie. O niego-Ty dziecko jeszcze nie wiedziałaś, ale Payne tak. Złamaliście zasady, właściwie on złamał-luknął wrogo na Li-Będzie kara, chyba zdajcie sobie z tego sprawę-zamarłam...





Hejka! Oto kolejny rozdział. Zaskoczeni? :) Mam nadzieję, że się spodoba ^^ 
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*