Imagin Harold Edward Styles CZĘŚĆ number #15 (1st part)

-Co tu robisz?-z przerażeniem odezwałam się
-Czekam na ciebie. Wiedziałem, że w końcu tu przybędziesz-zaśmiał się jak psychopata
-Błagam, daj mi spokój-ujął moją twarz w dłonie, paraliż uniemożliwiał mi obronę
-Już niedługo, zaznasz wiecznego spokoju-złapał za moją szyję i zaczął mnie dusić...
***
Moje nogi zwisały już kilka centymetrów nad ziemią. Obraz zaczął się rozmazywać. Brakowało mi tlenu. Nagle upuścił mnie na ziemie. Oparłam się na kolanach i dłoniach, kaszlałam. Oddech mi wrócił, ale nadal słabo widziałam. Dochodziły do mnie tylko krzyki. Dalej już nic nie pamiętam.
Obudziłam się. Na początku mała mgiełka stała mi przed oczami. Kiedy się wyklarowało, ujrzałam biały sufit. Podniosłam się i rozejrzałam. Zdecydowanie byłam w szpitalu. Obok mnie siedzieli chłopcy. Zauważyli, że się obudziłam dopiero gdy zakaszlałam:
-(T.I)-zerwał się Harry i złapał mnie za dłoń
-Nie dotykaj mnie-wyrwałam ją-Co się stało?-złapałam się za głowę
-Zdążyliśmy w samą porę, inaczej już by cię tu nie było-smutno odrzekł Hazz
-Może to byłoby lepsze-skrzywił się zbulwersowany-Nie musiałabym unikać osoby, którą bardzo kocham. A ona jest zazdrosna-wymownie na niego spojrzałam
-Możecie na moment wyjść?-lokaty zwrócił się do chłopców. Zniknęli za drzwiami-Nie zachowywałbym się tak, ale...
-Ale-przerwałam mu odwracając głowę do okna
-Ale-złapał mnie za podbródek i zmusił do kontaktu-Kiedyś moja dziewczyna, pierwsza, którą naprawdę kochałem, zdradziła mnie z moim najlepszym przyjacielem. Mam straszną obsesję-widziałam w jego zielonkach łzy
-To po co do cholery, przywiozłeś mnie do nich?-fuknęłam
-Ponieważ, myślałem, iż już mi przeszło. Pomyliłem się-spuścił głowę
-Mówisz? Nie zauważyłam-zaśmiałam się
-Wybacz, już nigdy więcej. Wiesz jak ja cię kocham? Wiesz ile ryczałem zanim karetka po ciebie przyjechała? Nie zdajesz sobie sprawy jakim uczuciem cię darzę. Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Błagam, proszę, wybacz-łkał. Moje oczy powiększyły się, a mina wyrażała dosłownie "WTF?"
-Chryste Panie, już. Nie becz, Harry. Wybaczam, tylko nigdy więcej-nie umiałam powstrzymać śmiechu
-Kto to był?-utonęłam w jego ramionach. Tego pytania bałam się najbardziej...






Hejka! To pierwsza część rozdziału. Dodam później drugą, bo mam występ na WOŚP i zaraz uciekam. Mam nadzieję, że się spodoba :)
Pozdrawiam JEDNOKIERUNKOWYCH :*
P.S. Zapraszam do nowej zakładki :)